Amatör balıkçı, zıpkınla dalış yapanlar, mavi tur gezisi yapanlar, scuba dalışı yapanlar ve kıyıda evi yazlığı olanlar…

Bu insanlar her zaman daldıkları, yüzdükleri ve balık avladıkları denizi; Eskisi gibi rahat kullanamadıkları için balık çiftliklerine karşılar. Denizi ve manzarayı kendilerine ait bellediklerinden, bu alana balık çiftliği yerleşince, sahip olma duygusu ortaya çıkıyor ve kendilerine karşı bir saldırıda bulunulmuş hissediyorlar ve değişimin verdiği sıkıntıdan dolayı sinirleniyorlar ve balık çiftliklerine karşı taraf tutuyorlar.

Balık çiftliğinin yanında zıpkınla avlanmak isteyenler veya dalış yapmak isteyenlerin sorunu ise balık çiftliklerine yaklaştırılmamalarından dolayı ortaya çıkıyor.. 

Doğadaki balıkların hem korunma hem bize de yem düşer mi diye çiftliklerin yakınında olması, zıpkınla dalış yapanları bu bölgelere çekiyor. Fakat bu bölgelere girmelerine haklı olarak izin verilmiyor. Bu yanaştırmamanın en mantıklı sebebi balıkların korkup strese girmesini önlemek. Özellikle levrek balıkları bu konuda çok hassas. Ayrıca her dalış yapanın ağlara zarar verip vermeyeceğinden emin olamamanın verdiği şüphe de var… Bir mikronluk yumurtadan, tabağımıza yemeklik boya gelene kadar, bir emek ve para harcandığını unutmayalım.

Balık türlerinin aşırı avcılık ve artan tüketim sonucu azaldığı denizlerimizde, yumurtadan balık üretimi yapılan bu çiftliklerin desteklenmesi gerekirken baltalanmasını anlamış değilim.

Gelecek yazı da çevreci geçinenlere değineceğim.

Binlerce öğrenci,  üniversitelere kapağı atmak için YGS sınavlarına girecekler. Daha geçen gün izlediğim programda, çamaşır temizleme uzmanı vardı. Almanya’da dev bir temizlik fabrikasının başındaydı. Türkiye’de kuru temizleme veya çamaşır temizleme diye bir bölüm olsa kimsenin bu bölümü seçmeyeceği aşikar.

Almanlar, her üniversite mezununa böyle bir fabrika açamayacağına göre uzman ihtiyacına göre böyle bölümler açıyorlar. Ayrıca bu insanlar, üniversite eğitimini uzmanlaşma amacıyla alıyorlar. Mesleki eğitimini aldıkları konuda uzmanlaşıp, mevki ve maaşlarında artış için bu eğitimi alıyorlar. Bizdeki gibi iş bulma umudu için değil.

Su Ürünleri Bölümüne gelirsek, balığın yaşını pulundan ve otolitinden okuyabilen 250 tür balığı latince adını bilen balık uzmanına Türkiye’nin ihtiyacı var mı?  Bu insanlar sıfırdan bir işletme kurup işletebilir mi?

Türkiye’nin ihtiyacı olan meslek eğitimi veren liseler ve laf üretmektense bilimsel bilgi üreten bölümler gerekiyor. Fakat ne zaman bir kanalı açsak sadece kahve  muhabeti yapanlar, spor programı adı altında futbol geyiği yapanlar, kimseye bu tüyoyu vermem deyip TV karşısında dowjones 5000 sınırını gördü diyenler…

Diyeceğim şudur ki eğer 4 yıllık bir bölüm olsun, su ürünleri fakültesinde kalır akademik kariyer yaparım diyorsanız. Eğer hali hazırda kurulmuş bir balık çiftliğinizde varsa sorun yok.

Fakat eğer üniversiteyi bitirir, su ürünleri sektöründe çalışırım diyorsanız. İş bulmakta çok zorlanacağınızı söyleyebilirim. Google’da “su ürünleri” anahtar kelimesini aratanlar bu kelimenin yanında “iş ilanı” da ekleyip aratıyorlar. Ayrıca farklı bir sektörde çalışmayı düşünürseniz; İçinde bulunduğumuz, kriz ve işsizlik döneminde iş verenlerin bilgisayar ve endüstri mühendisi gibi ünvanlara sahip insanlara öncelik verdiğini göreceksiniz. Su ürünleri mühendisi tabiri onlar için iki bilinmeyenli denklem gibi yabancı geleceğini unutmayın.

Balıkçılık teknolojisi mühendisliği ve su ürünleri mühendisliği yine aynı kapıya çıkarlar niye böyle bir ayrıma gidildiğini pek anlamış değilim. Su ürünleri teknikerliği 2 yıllık üniversite programları sonunda verilen ünvandır.

Üç tarafı denizlerle çevrili, sayısız iç sulara sahip ülkemiz belki birgün bu değerlerinin farkına varacak ve iş imkanları oluştuktan sonra böyle lisans programları açıcak.

Bu yazdıklarımı sadece su ürünleri kapsamında düşünmeyin, birçok üniversite bölümü için de, bu sorunların geçerli olduğunu unutmayın.

Dolphinarium, Yunus Gösteri Merkezleri hakkında bir yazı

http://lilithlita.blogspot.com/2010/02/richard-obarry-roportaj.html

Sene 2004 elimizde bir su ürünleri forumu, napalım bari haber girelim dedik. Giriş o giriş, bir ekol yarattık. Artık su ürünleri sitesi demek, en güncel gazete haberini bulup sitede yayınlamak oldu. Girdiğimizle kaldık, biz giriyoruz başkası geliyor bizden alıyor başka siteye koyuyor. Bu hala devam ediyor, sitelerden biri haber giriyor diğerleri ondan alıyor ama hangisi kimden almış belli değil. Hepsinde o garip haberler. Hadi o siteler arasından sıyrılmak için yabancı kaynaktan çeviri yap koy, onu bile kendi yazılarıymış gibi benimserler, baş köşelerine koyarlar.  Zaten gazetelerde yer alan haberlerin çoğu da yarım yamalak çevirileri ve kafasını köpekbalığının kafasına sokan insan, dev balık yakalandı haberleridir. Bakıyorum da, ne kadar gereksiz bir uğraş. Balık çiftliklerinin taşınması ve mühendislik ünvanı gibi konular önemliydi gerisi boştu.

Hala gazetelerin, su ürünlerinden bir haber gazetecilerinin; Bilimden uzak, haber olsun da sayfa dolsun haberleriyle sitelerimizin veritabanlarını doldurmaya devam ediyoruz.

Neden bunu yapıyoruz.

• Kolaya kaçmaya alışmışız.
• MSN’de yazdığımız gibi tek satırlık cümlelerden ileri gidemiyoruz.
• Ne kadar çok haber, o kadar iyi site anlayışındayız.
• Sektörün içinde yeterince değiliz, bilgisayarın başından ahkam kesen insanlarız.
• Anasayfanın görüntüsü değişsin, site güncel gözüksün, ziyaretçi kaçmasın.
• Sitemiz yazılarla şişsin, zengin dursun.
• Ne kadar çok su ürünleriyle alakalı kelime girersek, o kadar çok google ziyaretçisi bizi bulur.

Sonuçta su ürünleri siteleri popülist yaklaşımlarla, daha popüler olmak, ziyaretçi çekmek için gazetelerin dandik haberlerini sitelerimize kopyala yapıştır yapan, üzerine ne kendi yorumunu ekleyen ne de eklediği haberi okuyan, yaptığı bu davranışla beş para etmeyen gazete haberlerini yücelten insanlarız. Sonra neden basılı yayın daha başarılı ve etkili diye ağlarız.

Biri buna dur der mi? Ziyaretçi buna mı müstahak? Su ürünleri sitesi bu mudur? Bu yazı da kopyalanacak mı?

Su ürünleri mühendisliği ne kadar geleceğin mesleği gibi gözükse de , üç tarafımız denizlerle çevrili, içsularca zengin bir ülke olamamıza rağmen su ürünleri mühendisinin yapabileceği işler sınırlıdır. Bunun nedeni su ürünleri mezunlarının yapacağı çoğu iş kolunun, başka mesleklerle çakışması olarak görüyorum.

Aklıma gelen en basit sorunlar

• Ziraat Mühendisliğinde zaten alt bölüm olarak su ürünleri diye bölüm olması
• Su Ürünleri mühendislerinin, farmakoloji gibi dersleri almadıklarından bir balık hastalığını teşhis etse bile ona ilaç yazma yetkisi yok. Bu hak veteriner hekimlerin elinde, peki su ürünleri mühendisleri gerekli dersleri alsa ve bu yetkiyi aldığını varsayarsak ne değişir.  Pek bir şey değişmeyebilir çoğu işletmede bu balıkta kızarıklık var, şu hastalığa yakalanmış diye kontrolsüz bir biçimde ilaç verilebilir.
• Balık satışı yapan yerlerde kontrolör olarak çalışmak, burda da bu sefer gıda mühendisleriyle aynı yere el atmış oluyoruz. Ayrıca Haccp, iso kursları almanız gerekiyor, ders olarak bu konular işlenmiyor, işlense bile mezun olunca sertifika veren üniversite yok bidiğim kadarıyla…
• Su arıtımı ve DSİ buralarda bu sefer çevre mühendisleriyle aynı işi yapıyor konumdasınız.
• Balık çiftliklerinde fiziksel işler sizi zorlayabilir.
• Balık hallerinde ve balkçı teknelerinde denetmenlik, bu AB kararlarınca vardı ama yönetmeliğe girmedi galiba… Balıkçının ağ gözü açıklığını beğenmediniz diyelim. “Siz benim ekmeğimle mi oynuyorsunuz .“diyen balıkçının sizi denize atma riski bile var.
• 4 yıllık lisans mezunu isteyen, suyla alakasız işler sizin için en doğru seçim gözüküyor.
• Bu meslekten mezun arkadaşların en başarılı olduğu işin, akademik kariyer olduğu su götürmez bir gerçek. Burda da kadroya girme sıkıntısı baş gösteriyor.